Waumini wote walikuwa na moyo mmoja na nia moja. Hakuna mtu aliyedai kwamba mali zao ni zao wenyewe, bali waligawana vyote walivyokuwa navyo. Kwa nguvu nyingi mitume waliendelea kushuhudia kufufuka kwa Bwana Yesu. Na neema ya Mungu ilifanya kazi kwa nguvu ndani yao wote hata hapakuwa na wahitaji kati yao. Kwa maana mara kwa mara wale waliokuwa na mashamba au nyumba waliziuza, wakazileta fedha za mauzo na kuziweka miguuni pa mitume, nazo zikagawiwa kwa yeyote aliyehitaji. Hata mtu mmoja aitwaye Barnaba (maana yake “mwana wa faraja”) aliuza shamba lake, akaleta zile fedha na kuziweka miguuni pa mitume.
Mtu mmoja jina lake Anania, pamoja na Safira mkewe, waliuza kipande cha mali. Mkewe akijua sana akajiwekea sehemu ya fedha, lakini akaleta iliyobaki na kuiweka miguuni pa mitume.
Ndipo Petro akasema, “Anania, imekuwaje Shetani amekujaza moyo wako hata ukamdanganya Roho Mtakatifu na kujiwekea sehemu ya fedha uliyopokea kwa ajili ya shamba ?
Anania aliposikia hayo, alianguka chini na kufa. Na hofu kuu ikawashika wote waliosikia yaliyotokea. Kisha wakaja vijana wakaufunga mwili wake, wakampeleka nje, wakamzika.
Yapata saa tatu baadaye mkewe akaingia, asijue kilichotokea. Petro akamwuliza, "Niambie, hii ndiyo bei uliyopata wewe na Anania kwa shamba?"
"Ndiyo," alisema, "hiyo ndiyo bei."
Petro akamwambia, "Mmepangaje shauri la kumjaribu Roho wa Bwana? Sikiliza, miguu ya wale waliomzika mume wako iko mlangoni, nawe watakuchukua nje."
Wakati huohuo akaanguka miguuni pake akafa. Ndipo wale vijana wakaingia, wakamkuta amekwisha kufa, wakamchukua nje, wakamzika karibu na mumewe. Hofu kubwa ikashika kanisa zima na wote waliosikia juu ya matukio hayo.